Huize Pinkelman

Vandaag hardlopen op locatie met de club. Altijd gezellig en leuk om weer eens een wedstrijd(je) te doen. De organisatie is in handen van Ed, die zorgt voor een professionele afstandmeting van het parcours, dus je kunt jezelf vergelijken met je vorige prestaties op de 5 of 10km.
Geen best weer: stormachtig met fikse buien.
Het zal wel niet druk zijn. Heeft ook voordelen: minder concurrentie!
Maar de opkomst is onverwacht hoog. Waarschijnlijk wilde niemand voor een mietje uitgemaakt worden door weg te blijven met een beetje regen.
Ook enkele mascottes zijn er: clubleden die door blessureleed niet mee kunnen doen. Leuk om bij te praten en te horen hoe het met hen gaat.
Het parcours loopt door het polderland. Bij het eerste weiland rennen de koeien van de weeromstuit ook mee!
De wind is hard en de strijd sportief. Bij het keerpunt op de 2,5 km kom je oog in oog te staan met koplopers en achtervolgers. Wie kun je nog inhalen en wie wil je graag voorblijven?
Wat je tijd ook is, op de finish wacht een warm welkom.
Misschien wel juist voor de laatste lopers, waaronder een oude getrouwe: de senior van de club, al boven de 70 wordt met luid applaus ingehaald. Dit moet het ware clubgevoel zijn: meedoen is belangrijker dan winnen. (Maar ben wel al 2x op de site gaan kijken wat mijn precieze tijd was!)
Na de strijd – traditiegetrouw – aan koffie met gebak.
Met een goed gesprek. Zo kom ik erachter dat een loopmaatje gaat wonen in een huis van de familie van Godfried Bomans.
Mijn fantasie gaat meteen met me aan de haal: ik zou het Huize Pinkelman noemen, en zou meteen een broodjeswinkel beginnen: Tante Pollewop. Met natuurlijk een oude bibliotheek die lijkt op die in het Haarlemse Teylersmuseum, met de hele bibliografie van Bomans.
Hardlopen met een literair tintje, een gezonde geest in een gezond lichaam!

Asta’s ogen

 

Wat een geweldig boek! Vandaag het boek Asta's ogen uitgelezen.
Het gaat over een Indische familie die noodgedwongen naar Nederland verhuist na de 
onafhankelijkheid van Indonesië.  De moeder van het gezin waakt als een moederkloek over haar kroost 
en ziet erop toe dat ze zich zo snel mogelijk aanpassen aan Nederland. 
Eveline Stoel heeft door middel van 'oral history' het verhaal van de
familie weten te reconstrueren. Een prachtige inspiratie, die mooi past in de 'nieuwe traditie' van vrouwen
die schrijven over hun eigen familiegeschiedenis, zoals het Pauperparadijs, ook zo'n persoonlijk verhaal. 
Een prima inspiratie voor mijn volgende paper, want de docent is een kei op
het gebied van oral history. Dus ga ik mijn schoonmoeder interviewen. Zij zich eind jaren '40 haar man
achterna naar Nederlands-Indië. Hoe kwamen ze erbij om juist toen te vertrekken? Tussen de politionele
acties door naar een land in oorlog verhuizen om een gezin te stichtten? 
Het klinkt voor mij alsof iemand direct na Srebreniza wil verhuizen naar
Joegslavië, op een moment dat dat al uitelkaar is gevallen.  
Had men in Nederland inderdaad het idee dat het weer als vanouds zou worden in Indië? 
Dat de Tempo Doeloe zou terugkeren? 
Net als in het boek is de familie nooit meer teruggegaan, ook de 2 kinderen
die er geboren zijn. 
Zou er veel verschil zijn geweest tussen een Indische familie en een
Hollandse familie? 
Beiden waren gedwongen te vertrekken en vrijwel alles achter te laten. 
Hoe dan ook een traumatische ervaring. Zou mijn familie er wel over willen
praten? Ik ga het uitvinden!

 

Genesis

 

In den beginne…was ik jurist met een baan waar ik niet gelukkigvan werd. Dus nam ik ontslag als juridisch manager en ging geschiedenis studeren!

Ik zag het als een nieuw begin. Voor het eerst géén drukte, géén geren, gewoon studeren overdag en ´s avonds naar college. Nou ja, ook nog een beetje huishouden en zorgen voor 2 puberdochters, maar dat mag geen naam hebben. 😉

Wat heeft dit nieuwe begin me nu opgebracht? Veel kennis en nieuwe inzichten. Dat merkte ik toen ik meedeed aan de Grote Geschiedenisquiz. Heel veel vragen wist ik zeker, een degelijk fundament van basiskennis is gelegd in dit eerste jaar. Read More >> www.geschiedenis24.nl/…2011/GroteGeschiedenisQuiz2011.html 

Maar het leukste is het koppelen van het verleden aan het heden. Zoals dat filmpje over de huisvrouwen uit Indië die leerden aardappels schillen, de betutteling van de jaren ’50. En wat een enorm verschil met het gebrek aan betutteling voor de allochtonen in de jaren ’70! Wat zou er met de multiculti-samenleving gebeurd zijn als in de jaren ’70 ook dat soort inburgeringscursussen waren opgezet? Zou de PVV dan minder aanhang hebben gehad?

Overigens een leuk detail voor Wilders, met zijn Indische achtergrond: het grootste moslimland ter wereld is Indonesië. Hetzelfde land dat eerder als Nederlands-Indië deel uitmaakte van het Koninkrijk der Nederlanden.

Dus is het aantal moslims in Nederland is de afgelopen eeuw helemaal niet gestegen maar juist met miljoenen gedaald! :))

AJV45