Lezen

 

Als je mij vraagt wat het nuttigste is dat ik in mijn
leven geleerd heb, heb ik mijn antwoord klaar: LEZEN. Heerlijk om op te gaan in
een vreemde wereld of
 in de huid van een hoofdpersoon te kruipen.

Vandaag was ik weer eens in een boekwinkel. Heerlijk
rondstruinen tussen stapels nieuw en oud werk. Daar kan voor mij toch geen
bol.com tegenop! Digitale boeken vind ik ook nix. Je moet een boek kunnen
vastpakken en kunnen bladeren. En dat inloggen op een site waar dan je digitale
boek te krijgen is. Wie weet zo´n site nou nog te vinden over 25 jaar of
langer? Wat dat betreft had Umberto Eco in een recent interview gelijk: een
boek van 500 jaar geleden is met een beetje goede wil nog te lezen. Probeer dat
maar eens met een boek dat 25 jaar geleden op een floppy-disk is gezet, dat
lukt je niet!

(voor de jeugdige lezers: van die grote zwarte schijven
waar geloof ik 80 Kb op kon)

Enige voordeel van een digitaal boek is dat je niet
steeds meer boekenplanken nodig hebt.

 

Mijn verlanglijst is alweer flink: ik zag een nieuwe
Isabel Allende! Die moet ik natuurlijk hebben. Een  nieuw boek over Jeruzalem (ik ben net in
Israël geweest, ik heb Jeruzalem van Karen Armstrong nog niet eens uit!). Ook
Jihad met sambal wil ik nog wel lezen. Uitverkoren zondebokken lijkt me ook wel
wat. De stapel te lezen boeken groeit maar! Terwijl ik ook al best heb ‘weggelezen’
in de vakantie!

Mijn aanraders:

*Het Mussolinikanaal van Antonio Pennacchi, over
fascistisch Italië, geweldig!

*De begraafplaats van Praag van Umberto Eco, over de
protocollen van Zion, schokkend en boeiend tegelijk. Gaat wel uit als een
nachtkaars, maar dat vind ik vaker bij Eco.  

*Grillroom Jeruzalem van Thomése, lekker tussendoortje,
en *Het Evangelie van Nicolaas Matsier, heerlijk voor wie meer over de Bijbel
wil weten zonder het gevoel te krijgen dat je bekeerd wordt.

(Hoe kwam Jozef erbij om de zwangere Maria te willen
verlaten? God moest hem in een droom tegenhouden. Hij wilde haar niet in verlegenheid
brengen, zegt het Evangelie! Hoe kun je een vrouw in die situatie meer in
verlegenheid brengen dan door weg te gaan? Dat soort vragen stelt Matsier, dat hoor
je toch niet zo snel in de preek…)

Ook nog een paar bestsellers gelezen: Asta’s ogen, het
Pauperparadijs, Taal is zeg maar echt mijn ding, en dan nog wat boeken over de
Kruisvaarders, reisboeken over Israël, boeken over Vermeer.

 

Bij thuiskomst vond ik een brief van de bieb: de
aangevraagde boeken van Fik Meijer over de Middellandse Zee en de biografie van
Generaal Spoor liggen op me te wachten. Vuil van de Reis, een reisboek langs dictators in Europa, is op mijn verzoek aangeschaft, moet ik dus wel snel lezen!

En ook leuk: het nieuwste Historisch Nieuwsblad ligt
tussen de vakantiepost. Met nog veel meer boeken die ik moet lezen: Raymond
Fagel heeft een nieuw boek uit over een Spaanse legerheld, moet ik wel even
lezen voor mijn artikel over 3 oktober.

Vroeger als ik een proefwerk slecht geleerd had, legde ik
wel eens het leerboek ’s nachts onder mijn kussen. Wie weet zat het dan ’s
ochtends in mijn hoofd…Ik heb school & studie afgemaakt met aardige
cijfers, dus misschien moet ik dat nu nog maar eens proberen!

 

Vakantie!!

 

Het bloggen is er een beetje bij ingeschoten in de
vakantie, ik zal mijn leven beteren!

Want ik zie op de site dat de stukjes gelezen worden, het
stukje van de Kneet is zelfs door 50 mensen bekeken, waarvoor dank.

Waarom juist dat stukje? Ik heb geen idee! Ik dacht juist
dat de Tempeliers mensen zou trekken. Want dat was geschreven in een moment van
verontwaardiging dat de massamoordenaar in Noorwegen de Tempeliers voor zijn
karretje had gespannen.

Of het artikel over Berlusconi en Mussolini, ondanks dat
ik de titel maar niet goed krijg!

Ik kan dat maar niet in gewoon lettertype krijgen, maar
goed, het gaat om de inhoud zeg ik dan maar.

 

Vakantie, daar zou ik het over hebben.

Onze zonvakantie ging dit jaar naar Karpathos, een
heerlijk Grieks eiland, waar het massatoerisme aan voorbij gegaan is.

Het ligt tussen Rhodos en Kreta, dus daar ligt het niet
aan. Toch is het eiland heel erg rustig.

We kwamen aan op een mini-vliegveld, je loopt met je
koffer door de schuifdeuren en 10 meter verder sta je buiten. Daar zat onze
autoverhuurder op ons te wachten. Niet in een kantoor, nee, gewoon een man
alleen op het bankje buiten.

Hij wist nog niet of hij er volgende week, als we weggaan,
weer was. Maar, dat geeft niets, dan kunnen we gewoon de auto op het
parkeerterrein achterlaten. En de sleutel dan? Die laat je dan onder de mat
achter, nix aan de hand! Heerlijk, lekker Grieks!

Dat gevoel neemt nog verder toe: echtgenoot wil een
mountainbike huren.

Die heeft de brommerverhuurder niet, maar zijn ‘cousin’
in Pigadia vast wel. Waar logeren we? In Golden Sun? Oke, no sweat, als we
morgen wakker worden, staat de fiets er, of niet, zo eenvoudig is het! Smile,
your in Greece!!

Het complex is prachtig en wordt geleid door een echtpaar
dat geruime tijd in de VS heeft gewoond. Dat is niet uniek in Karpathos, heel
veel inwoners vertrekken naar de VS en komen voor korte tijd of definitief
terug. Zoals Jennifer Anniston, die blijkt in werkelijkheid Annistakos – o.i.d.
– te heten!

Nooit gedacht dat zij een Griekse schoonheid was!

Het is een geweldige combinatie, de Griekse gastvrijheid
en het Amerikaanse gevoel voor service.

We worden een week in de watten gelegd en genieten van
zon, zee, zwembad en de mooie zandstranden! Met een paar goede boeken is het
prima uit te houden hier!

Onze kinderen vonden het ook geweldig, maar waren na een
week wel uitgekeken. Er gebeurt echt niets op dit eiland, mag ik hier
aanspoelen om mijn oude dag door te brengen?  

 

 

Mussolini en Berlusconi

Mijn eerste artikel op geschiedenisbeleven!!!

Mussolini en Berlusconi: Italiaans leiderschap

Gepubliceerd op: 17 augustus 2011, auteur: Arita Jol

Berlusconi heeft zichzelf meermalen vergeleken met Mussolini, tot verbijstering van zijn toehoorders. Wat zijn de overeenkomsten tussen de huidige premier van Italië en zijn illustere voorganger? Een vergelijking tussen il Cavaliere en il Duce.

Mussolini en Berlusconi Italiaans leiderschap

Italië is in zwaar weer terechtgekomen door de eurocrisis. Is het einde van de periode Berlusconi in zicht? Zijn val wordt al jaren aangekondigd in de media, maar dan vanwege corruptie en seksschandalen.

Silvio Berlusconi (1936), bijgenaamd il Cavaliere (de Ridder) sinds hij de Orde van Verdienste kreeg, heeft al sinds 1994 een prominente plaats in de Italiaanse politiek, waarvan zo’n tien jaar als minister-president. Een hele prestatie in een land dat gemiddeld elk jaar van kabinet wisselt. Alleen Benito Mussolini (1883-1945) was langer premier, namelijk ruim twintig jaar. Berlusconi wilde van Italië een efficiënt ‘bedrijf’ maken. Dat is tegengevallen, omdat het parlement hem steeds voor de voeten loopt. “Zelfs Mussolini had geen echte macht”, klaagde Berlusconi vorig jaar.

Mussolini’s weg naar de macht
Mussolini kwam net als Berlusconi aan de macht na een onrustige periode. Italië had in de Eerste Wereldoorlog grote verliezen geleden en hoopte op gebiedsuitbreiding als beloning. Dat de verwachtingen niet uitkwamen, leidde tot grote frustraties. De werkloosheid was hoog, en het land was onbestuurbaar door politiek geruzie en vele stakingen.

In 1922 volgde de brutale Mars op Rome, toen de fascistische Zwarthemden van vier kanten Rome binnen trokken om de regering, onder leiding van premier Facta, ten val te brengen. De Italiaanse koning Victor Emanuel III (1869-1947) – bang voor een communistische revolutie – steunde de Fascisten. De opzet slaagde, tot verbazing van Mussolini die de opstand leidde. Na dit succes werd hij in hetzelfde jaar tot premier gekozen.

Onder leiding van Mussolini werd Italië een totalitaire, fascistische staat. Il Duce (de Aanvoerder), zoals de Italianen hem noemden, zorgde ervoor dat de Italianen weer trots konden zijn op hun natie. Hij leidde met harde hand, maar zorgde ook voor eenheid en gaf de Italianen het gevoel dat Italië weer meetelde op het wereldtoneel.

Grote projecten
Hoewel Mussolini’s Zwarthemden met veel geweld voor orde op straat zorgden, kende het regime ook zijn positieve kanten. Met grote openbare werken en landbouwprojecten zorgde Mussolini voor werk en voedsel. Over één van deze projecten, de drooglegging van de Pontijnse vlakte (1928), verhaalt Antonio Pennacchi in het boek Het Mussolinikanaal (De Bezige Bij, 2011). Het grootse project leverde Italië nationaal en internationaal prestige op.

Ook Berlusconi liet zich van zijn meest daadkrachtige kant zien en wel na de aardbeving in l’Aquila in april 2009. Hij beloofde de slachtoffers voor de kerst een nieuw dak boven hun hoofd. Vol trots opende hij enkele maanden later de eerste woningen. Maar de euforie sloeg om in woede na berichten over corruptie van bouwondernemingen. Bij de herdenking één jaar na de aardbeving was Berlusconi daarom niet welkom.

Womanizers
Mussolini en Berlusconi hebben nog meer gemeen: beiden waren echte womanizers. Mussolini had vele maîtresses. Zijn eerste baan – als leraar – verloor hij na een affaire met een moeder van een leerling. Toch hield zijn vrouw vol dat hij altijd thuis sliep. Uiteindelijk is Mussolini in 1945 samen met zijn maîtresse Clara Petacci vermoord.

De affaires van Berlusconi kunnen niemand ontgaan zijn. Hij koketteert publiekelijk met zijn Bunga-Bunga-party’s, waarbij schaars geklede jonge dames rond het zwembad paraderen ter vermaak van Berlusconi en zijn vrienden.

Zo vergevingsgezind als Mussolini’s vrouw was mevrouw Berlusconi echter niet. Veronica Lario vroeg een scheiding aan nadat haar man belangstelling toonde voor wel erg jonge meisjes. Maar de bewondering van de gewone man in de straat lijkt er alleen maar door te groeien. Zijn kiezers dragen hem op handen en sluiten hun ogen voor kritiek op hun held. “Hij verloor wel zijn vrouw, maar niet zijn kiezers”, concludeert Beppe Severgnini droogjes in zijn boek Berlusconi en de Italianen.

Mannen van de media
Een andere overeenkomst tussen beide mannen is te vinden op het gebied van media en imagovorming. Mussolini werkte jaren als hoofdredacteur van een krant. Kort nadat de Fascisten aan de macht waren gekomen, namen zij met hun propaganda de berichtgeving over. Mussolini werd neergezet als de sterke man die Italië weer groot zou maken. Het beeld van de man met de kale kop met vierkante kaak, die met de handen in de zij de menigte toespreekt, intimideert nog steeds.

Berlusconi heeft een heel ander imago. Hij lacht altijd, is onder de mensen, schudt handen en slaat armen om schouders. Berlusconi verkoopt zichzelf met een heldere, geruststellende boodschap; zolang hem geen strobreed in de weg wordt gelegd, komt alles goed. Maar anders dan Mussolini propageert Berlusconi juist de individuele vrijheid.

Berlusconi is eveneens een man van de media. Hij bezit de meest bekeken commerciële tv-zenders en diverse grote kranten van Italië. Daarnaast controleert hij als premier de landelijke publieke omroep. Met als gevolg dat hij de publieke opinie voor een groot deel beheerst.

Racisme
Toch kan hij niet altijd zijn imago gladpoetsen. Zijn opmerking over de zongebruinde Obama bijvoorbeeld, zorgde voor veel commotie. Ondanks dat herhaalde hij zijn opmerking een jaar later tegenover Michelle Obama. Het racisme komt vooral van Berlusconi’s xenofobe coalitiepartij Lega Nord, dat zich richt op illegale immigranten vanuit Afrika. Zij maken in groten getale de oversteek naar het inmiddels overvolle eilandje Lampedusa.

Kunnen we bij Berlusconi nog twijfelen, Mussolini was absoluut een racist. Hij geloofde in de ongelijkheid van rassen. Toch had hij ook bewondering voor het volk dat na eeuwen nog steeds niet opgegaan was in andere volken. De Jodenvervolging werd daarom in Italië vooral uitgevoerd om Nazi-Duitsland te vriend te houden.

Hulp vanuit Duitsland
Ook al kwamen er door schandalen de nodige barstjes in hun zorgvuldig opgebouwde imago; beide premiers hielden het veel langer uit dan vriend en vijand voor mogelijk hadden gehouden.

De val van Mussolini begon in Lampedusa: daar landden de Geallieerden in 1943. Op 25 juli van dat jaar werd Mussolini afgezet en verbannen naar l’Aquila. Hij werd bevrijd door Nazi-Duitsland en werd premier van een marionettenstaatje in het noorden van Italië.

Hoe het politieke einde van Berlusconi eruit zal zien, is nog even afwachten. Zal hij in de eurocrisis eveneens de hulp van Duitsland nodig hebben? Hopelijk heeft Angela Merkel hem zijn schoffering vergeven, toen hij haar op de rode loper liet wachten vanwege een telefoontje. Zij is nu eenmaal niet mooi en jong.

Verder kijken & lezen:
► Boek: Berlusconi en de Italianen, Beppe Severgnini (2011).
► Video: Martin Simec en Anne Branbergen over Berlusconi bij Pauw & Witteman
► Boek: Silvio, Modern leiderschap, Anne Branbergen en Martin Simec (2010)
► Video: In Europa aflevering over 1925, Predappio
► Film: trailer van de film Vincere (2009) over Ida Dalser, de vrouw van Mussoli
► Boek: Benito Mussolini, portret contra zelfportret, F.G van der Poll, J.B. Wolters,1964.
► Boek: Het Mussolinikanaal, Antonio Pennacchi, De Bezige Bij, 2011.
► Boek: Mussolini, R.J.B. Bosworth, Bloomsbury Publishing PLC, 2010.
► Boek: Mussolini’s Italy, Life Under The Dictatorship, 1915-1945, R.J.B. Bosworth, Penguin Books Ltd, 2006.

Met dank aan Marleen voor de eindredactie 

De Kneet


Afgelopen maand genoten wij in Griekenland van zon, zee en
strand. Via de i-pad en een niet al te sterk internetsignaal zien we de
valpartij van Hoogerland in de Tour de France. Wat een foto! De fiets om een
paaltje gevouwen, de renner aan de verkeerde kant van het prikkeldraad, flarden
van zijn shirt hangen er nog in. Maar toch zit hij twee dagen later weer gewoon
op de fiets, alsof er niets aan de hand is. Wat een sportman, wat een bikkel!

Dan citeert onze dochter van 15 zonder het zich te
realiseren de grote Knetemann:

“Ja, want een voetballer die op de grond ligt roept om
zijn moeder, een wielrenner die op de grond ligt roept om zijn fiets!”

(Opgestuurd naar NRC als ´ikje´, helaas niet geplaats, dan maar op mn blog, bereik ik toch nog zo´n 10 lezers, waarvoor mijn hartelijke dank!)


Tempeliers

 

De dader van de trieste massamoord in Noorwegen verwijst
in zijn manifest naar de Tempeliers. :=

Voor de zoveelste keer wordt de al eeuwen opgeheven orde
van de Tempeliers misbruikt door lieden met teveel fanasie. De Orde van de
Tempeliers ontstond kort na de eerste kruistocht in het Heilige Land.

Tot die eerste kruistocht was opgeroepen door Paus
Uranbus II in 1095. Hij wilde hiermee de Byzantijnse keizer Alexios I te hulp
komen, die zat te springen om soldaten. Zijn rijk werd vanaf verschillende
kanten aangevallen door oprukkende Turken.

Waarschijnlijk zal hij niet blij geweest zijn met de
kruisvaarders. In plaats van ondergeschikten die hem te hulp kwamen, kreeg hij
er concurrenten bij. De kruisvaarders stichtten vier Latijnse Staten, waaronder
het koninkrijk Jeruzalem, waar Godfried van Bouillon de eerste heerser werd.

Daarna werd het voor bedevaartgangers weer mogelijk het
Heilige Land en de Heilige Plaatsen te bezoeken.

Populair waren de geboortekerk, opgericht door Helena,
moeder van keizer Constantijn, en de Jordaan, de rivier waarin Johannes de
Doper werkzaam was en Jezus doopte. Water uit de Jordaan werd als relikwie mee
terug genomen.

Dat is tot in onze tijd te merken. Bij de doop van de
dochters van onze kroonprins, werd water uit de Jordaan gebruikt, meegebracht
door vrienden van het prinselijk paar.

Veel kruisvaarders waren ridders, die graag in het
Heilige Land een nieuw bestaan wilden opbouwen. In Europa werd de macht van de
banheren, een soort krijgsheren die over hun grootgrondbezit heersten, ingedamd
door de sterker wordende koningen.

Ook de oproep van de Paus was bedoeld om de groep
ridders, die deze banheren hun macht gaven, elders emplooi te geven. Dat
emplooi zochten een aantal ridders in het beschermen van de pelgrims op weg
naar de bedevaartplaatsen.

Dit werd de Orde van de Tempeliers, in feite vechtende
monniken. Hun naam kregen zij omdat zij de berg waar de restanten van de Tempel
van Salomon toegewezen kregen als eigen gebied.

Dat monniken ook gingen vechten, was een nieuw fenomeen,
dat met de nodige bedenkingen werd ontvangen. Maar aangezien het opdragen van
een bedevaart als boetedoening erg populair was, kwam de bescherming van de
Tempeliers wel goed van pas. Zij werden door de Paus erkend en gingen bidden en
vechten combineren.

De Tempeliers werden een rijke orde. Als bij elke
monniksorde uit die tijd, gold bij hen de gelofte van armoede.

Ridders die zich bij hen wilden aansluiten, moesten
afstand doen van hun aards bezit. Schenking aan de orde lag dan het meest voor
de hand. Ook vanuit Europa kwamen grote giften. Was een bedevaart zelf niet
mogelijk, dan zou een gift aan de Tempeliers ook goede kans geven op een plaats
in het hiernamaals, zo was de gedachtegang.

De Tempeliersorde werd ook rijk doordat zij diverse
privileges kreeg. Diverse Pausen gaven door middel van bullen voorrechten aan
de Tempeliers zoals het bouwen van eigen kerken en het benoemen van eigen
geestelijken.

De Tempeliers kregen hiermee een zeer onafhankelijke
positie. Feitelijk waren zij alleen ondergeschikt aan de Paus. Zij hebben zich
meermalen ook zeer eigengereid gedragen tegenover wereldlijke heersers.

Die onafhankelijkheid groeide ook financieel. De Tempeliers
hadden vestigingen in het Heilige Land én in Europa.

Pelgrims maakten hier gebruik van door geld te storten
bij de Europese Tempeliers, en dit weer op te nemen als zij in het Heilige Land
waren aangekomen. Op deze manier begon het bankbedrijf van de Tempeliers.

De Tempeliersorde werd een machtige, rijke en
onafhankelijke factor.

Eén van de belangrijkste schuldenaars was de koning van
Frankrijk. Koning Filips IV, de Schone, had dringend geld nodig. Daarnaast had
hij grote problemen met diverse Pausen.

Na tweehonderd jaar en na zo´n acht kruistochten eindigde
de westerse overheersing in het Heilige Land definitief. De moslims, dan weer
eens verdeeld, dan weer eens verenigd onder een grote leider zoals Saladin,
hadden diverse staten en steden veroverd.

Na de val van Akko in 1291 was de koek op. In Europa nam
het enthousiasme voor de kruistochten af, en zonder constante stroom van geld
en ridders waren de Latijnse Staten niet in staat zich te handhaven. Het ging
ook op het hoogtepunt maar om enkele duizenden ridders tegenover een overmacht
van 12 miljoen moslims.

De Tempeliers hadden te laat ingezien dat zij de baken
moesten verzetten. Andere ridderordes richtten zich op een nieuwe taak, zoals
de Duitse Orde die zich met de kolonisatie van Oost-Europa gingen bezighouden.

De Tempeliers kwamen naar Europa en vestigden zich in
Parijs. De macht van de Tempeliers zal ver weg in het Heilige Land niet zo’n
probleem zijn geweest, maar in eigen land zag Filips de Schone dit
waarschijnlijk toch anders. Hij zon op een mogelijkheid om drie vliegen in één
klap te slaan:

De onafhankelijke Tempeliers uit de weg ruimen, de macht
van de Paus een grote slag toe te brengen en zijn schatkist flink aanvullen.

Hij kwam met een arrestatiebevel voor alle Tempeliers in
Frankrijk. Ook zou zo zijn prestige groeien na de enorme klap van de
Guldensporenslag, enkele jaren eerder, waarbij het Franse leger in de pan werd
gehakt door opstandige Vlaamse boeren.

Zij moesten voor de Inquisitie gebracht worden wegens
ketterij. Zij zouden de duivel – in de vorm van Baphomet, de gedaante van een
geit – aanbidden en onderling vleselijke gemeenschap hebben.

De arrestaties werden verricht op vrijdag 13 oktober
1307, de reden om vrijdag de dertiende nog steeds te wantrouwen.

Vele Tempeliers werden gevangen gezet en bekenden na
marteling, toegestaan na een Pauselijke bul van 1252, ketters te zijn. Ook de
laatste Grootmeester, Jacques de Molay, eindigde op de brandstapel.

De eigendommen van de Tempeliers werden geconfisqueerd
door de koning.


De Paus werkte mee aan de opheffing van de Orde, klem in
de intriges van Filips de Schone.

Mogelijk heeft de Paus de Tempeliers opgeofferd om zo te
voorkomen dat de Franse koning de vorige Paus postuum tot
ketter verklaren.

De Tempeliers bestaan dus al niet meer sinds 1307.

Sindsdien zijn zij in verband gebracht met vele aan de
fantasie ontsproten wilde denkbeelden.

Zij zouden het lichaam van Jezus verborgen houden, en zo
de Kerk in de mangel hebben.

Dat zou immers de bodem onder het geloof, de
wederopstanding van Jezus, op losse schroeven zetten.

Tegen die achtergrond zou de Orde hun macht en rijkdom
hebben verkregen.

Ook de Ark des Verbonds en de Heilige Graal zijn met de
Tempeliers in verband gebracht, hetgeen tot geweldige verhalen heeft geleid.
Wie de romans en film gebaseerd op de boeken van Dan Brown gemist heeft, moet
echt onder een steen hebben geleefd het afgelopen decennium.

Wij brengen de Tempeliers nog steeds in verband met zware
drinkers. Ook dat is ten onrechte. De Tempeliers werden van vele misdaden
beschuldigd, maar drinken kwam daar ook in 1307 niet in voor.

De Tempeliers zijn niet meer, dus kunnen van van alles
beticht worden, zonder weerwoord.

Bijvoorbeeld voor kortzichtige types die bij de
Tempeliers denken aan strijders tegen oprukkende moslims.

Maar de Tempeliers kwamen in Europa juist in een kwaad
daglicht te staan toen zij, al jarenlang woonachtig in het Heilige Land, steeds
vaker overeenkomsten sloten met de moslims.

Er was een onderlinge verstandhouding gegroeid na
jarenlang naast elkaar wonen. Dat wekte wantrouwen in Europa.

Vooral bij de laatste kruistochten wilden de Europese
nieuwkomers de moslims hard aanpakken.

De Tempeliers weigerden meermalen hierin mee te gaan,
omdat zij geleerd hadden dat dit soort heethoofdige slagen niet tot een
langdurige oplossing konden leiden. Tevergeefs.


Compromis en onderling begrip tussen christenen en
moslims was onbestaanbaar in Europa. :crazy:

Er is niet eens zoveel veranderd in 700 jaar.

(Bron: De Tempeliers, afrekening met een legende, Koert ter Veen)

schrijver in spe!

  
Zojuist mijn eerste artikel ingeleverd bij Geschiedenis Beleven! 
Ik ben schijver! Want het gaat gepubliceerd worden op hun site, voor en door geschiedenisliefhebbers. 
En als het goed ontvangen wordt, mag ik vaker voor de site schrijven. 
Geweldig toch? 
Het eerste artikel heeft als onderwerp Berlusconi en Mussolini. Voor het vak AGC heb ik een referaat gehouden over 
Mussolini, en daar moest een 'prikkelende stelling' in worden verwerkt, Dus dat werd de stelling dat Berlusconi  
best veel lijkt op Mussolini: beiden charismatisch, dol op vrouwen, onbeschoft, intimiderend en 
meesters in het bespelen van de media. 
Voor het artikel heb ik dit gegeven verder uitgewerkt. Ik heb twee boeken gekocht, dus 
heeft mijn eerste schrijfwerk me meer gekost dan opgeleverd, maar goed. 
Het Mussolinikanaal, een prachtige familiekroniek, van Antonio Pennacchi, die zich afspeelt in het Ialië van de vorige eeuw. 
Het begint met de eerste wereldoorlog en loopt door tot in het heden.
Ook heb ik Berlusconi en de Italianen gekocht, van Beppe Severgnini. Severgnini is journalist van de Economist. 
Ik heb hem in Leiden gezien bij de presentatie van zijn boek. 
Geweldig zoals hij Berlusconi heeft ontleed: hij doet wat alle Italianen zouden willen. 
Elke Italiaan lijkt op Berlusconi. Dat is volgens hem de reden van zijn succes.  
Ook opvallend: de signori-factor. In het land waar vroeger stadsstaatjes bestuurd werden door signori, 
is dat idee blijven bestaan. 
De signori zorgt voor het volk - vooral voor veiligheid en voedsel - en het volk is loyaal en vecht als de signori erom vraagt. 
De hogere klasse wordt buiten de deal gehouden, want die kan de signori naar de kroon steken en zou de 
stabiliteit in gevaar brengen. 
Leuk hoe de lesstof van afgelopen semester terugkomt! 
Nu maar hopen dat er meer artikelen volgen. Op de lijst met onderwerpen staat iets over Vermeer, laat dat nu net mijn favoriete schilder zijn...
 

Zoeloes op het internet

In mijn vorige post heb ik me nogal gefrustreerd
uitgelaten over Nieuwe Technologie, die weigerde aan mij zijn geheimen prijs te
geven. Om de balans weer een herstellen nu een positief verhaal over internet.

Want waar zouden we zijn zonder INTERNET? Terug naar de
Winkler Prins, nee, bedankt!
Zelfs Maarten van Rossem stelt in het dankwoord van zijn
laatste boek dat hij niet meer kan zonder Wikipedia!


Ik ben bezig met het ontrafelen van de belevenissen van
mijn schoonouders in Nederlands-Indie kort na de oorlog. Mijn schoonvader heeft
een prachtig reisverslag geschreven van zijn overtocht naar Batavia in augustus
1948 op de M.S. Oranje. Een mooi vertrekpunt ook voor mijn reis door de tijd.

Hij schrijft het verslag deels voor zichzelf, maar ook
stuurt hij het op bij wijze van brief aan zijn kersverse bruid, mijn
schoonmoeder, waarmee hij enkele dagen voor vertrek trouwde. Want de zending
eiste dat de mannen getroud waren, alleenstaande mannen zou alleen maar gedonder
geven met de Indische meisjes en dat moest vermeden worden.

In dat verslag schrijft hij over allerhande zaken, die
toen misschien glashelder waren, maar in deze eeuw (
de eeuw van mijn schoonvader, zou dat een leuke
werktitel zijn?) toch moeilijk te plaatsen zijn.

Zou trof ik een soort rijmpje, over de Zoeloes die een
vrouw zouden stoven als kabeljauw??? Wat doet een nieuwsgierig mens dan in deze
tijd, die googled even en voila, het blijkt te slaan op een oud scoutingliedje!

De Zoeloes eten
‘k Zal ‘t nooit vergeten
voor hun ontbijt de allerliefste vrouw
Die ze eerst roven
en daarna stoven
Zoals bij ons de kabeljauw!

www.scoutwiki.org

Daar kan natuurlijk geen Winkler Prins tegenop!

 

Digibeet

=:(=:( 
Het is me gelukt, na heel veel keren inloggen en overal vanalles aanklikken, ben ik weer op mijn eigen weblog aangekomen. 
Maar volgende keer weet ik weer niet hoe me dat gelukt is, en zit ik weer gefrusteerd achter mijn laptop. 
Want ik ben een digibeet. Een digibeet met een weblog, en een twitteraccount, en een laptop. 
Ik kan het namelijk niet uitstaan dat ik niet weet hoe het werkt, dus probeer vanalles om toch maar iets te begrijpen van het geheel. 
Of het werkt_ Nee dus, hier had een vraagteken moeten staan, maar dat werkt niet. Mijn toetsenbordinstellingen kloppen niet. Maar als ik rechts 
onderaan op het toetsenbord klik, stel ik VS in, en dat zou het moeten werken. Niet dus. 
Dan weet ik het niet meer. _ = ? Het vraagsteken zit waar het - staat. Waarom is een raadsel.
Ook deze weblog heb ik nog niet half door. Waarom heb ik van die kleine lettertjes_ o nee {)? Daar was[ie.
Bovenin het scherm vind ik wel preformatted en zo, maar een grotere letter of lettertype, staat er niet bij. 
Mijn weblogs hebben dan ook allemaal een andere opmaak. =:( 
Daar had ik een smiley achter willen hebben. Maar wat me vorige week nog wel lukte, lukt me nu niet meer.
Toch wilde ik op hyves, mijn wachtwoord weet ik al niet meer. 
Ook twitter leek me wel wat. Berichten lezen lukt nog net. Maar pasgeleden heb ik een bericht ge-retweet. Maar hij kwam nooit op mijn eigen berichten binnen. 
Hij staat wel ik mijn verzonden lijst. Waar is dat gebleven? (Nou doet het vraagteken het wel weer onder de gewone knop :?:
En ook de smiley lijkt nu over te komen. 
Wie weet er een handige cursus VAN DIGIBEET TOT NERD? En dan gewoon met iemand voor een whiteboard of een flipover, NATUURLIJK GEEN ONLINE-CURSUS, want die kan ik natuurlijk nooit vinden! 
Ik dacht een passende studie gevonden te hebben: geschiedenis, dan zit je in oude stoffige archiefdozen te neuzen...maar dat gaat tegenwoordig ook allemaal via het internet. 
Een prachtige uitvinding, maar ben ik nu de enige die hierin vastloopt? Maar dat vraagteken heb ik toch maar helemaal zelf teruggevonden! 
 
 
 

Vrijwilligerswerk

Ik ben op zoek naar werk. Ik ben vorig jaar gestopt met een baan waar ik depressief van werd, en ben gaan studeren.
Maar ik vul mijn dagen erg goed zonder betaald werk.
En gek genoeg blijk ik daar helemaal niet de enige in te zijn.
Ik ben voor Villa Joep (kijk op www.villajoep.nl) vrijwilligerswerk aan het doen.
Voelde ik me schuldig dat ik op het moment geen groot netwerk meebreng naar de organisatie, maar er zijn er zeker meer zonder betaald werk.
En natuurlijk vertel ik ook iedereen over mijn nieuwe vrijwilligerswerk. Opvallend hoeveel mensen me vertellen dat ze ook als vrijwilliger bezig zijn!
Echt niet alleen bij Villa Joep, maar ook bij de voetbalvereniging, bij de hockey, bij een stichting die zich inzet voor autisten, om maar eens de vrijwilligers te noemen die ik alleen vandaag sprak!
Is dat nieuw? Of beweeg ik mij gewoon in andere kringen?
Ik heb nu alle tijd om te praten met mensen die niet werken. Dat was hiervoor misschien wel anders, toen kwam ik op een receptie van 4 tot 6 om kwart voor 6 aanhollen, dan kwam ik echt niet toe aan gesprekken verder dan degene voor wie de receptie was en een klein groepje bekenden.En na het hardlopen had ik maar zelden tijd voor koffie, ik moest boodschappen doen op zaterdagochtend! Nu blijf ik en klets bij. De werkenden zijn dan allang vertrokken.
Zou dat het zijn? Dat ik nu bewust aan het netwerken ben, waar ik toen ik werkte gewoon geen tijd voor nam?
Ik ga nu een borrel organiseren voor een paar buurvrouwen, ik ga naar een bijeenkomst voor netwerkende vrouwen, daar zou ik echt niet aan moeten denken toen ik 4 dagen per week werkende moeder was!
Het moge waar zijn dat Nederland een laag percentage werkende vrouwen heeft, maar misschien is het een troost dat veel getalenteerde vrouwen niet op de bank blijven zitten, maar hun kennis en vaardigheden inzetten voor goede doelen!
Anderzijds kun je je afvragen wat mensen missen in hun werk. Ik hoor heel veel dat mensen vrijwilligerswerk doen omdat het hen voldoening geeft. Wat missen ze in hun betaalde werk?
Ik heb in het verleden medewerkers wel eens toegeroepen dat ze `arbeidsvreugde` kregen voor wat ze deden. Maar was dat zo?
Ik heb altijd graag gewerkt, werkte hard en voelde me onmisbaar. Maar de kick die ik vandaag kreeg toen ik las hoe goed een Villa Joep actie was verlopen, die voldoening, voelde ik dat ook zo?

Over dubbeltjes en kwartjes

Jaren geleden las ik een column van Carolijn Visser, waarin zij het had over `Peter en de Wolf-kinderen`. Ik begreep meteen wat ze bedoelde. Kinderen die rijk geboren worden, in een huis met een piano, met klassieke muziek, die in het weekend taartjes aten en naar het museum gingen.

Ik had dat allemaal niet. Mijn vader was een gewone arbeider zonder al te veel opleiding maar met een prima zakeninstinct. We hadden het dus best goed, als eerste in de straat een TV en al vroeg een auto en vakanties naar het buitenland.

Toch heeft het gevoel dat je van een dubbeltje nooit een kwartje kunt worden, me nog heel lang achtervolgt. Inmiddels heb ik een titel, niet gekregen van mijn familie, maar door helemaal zelf af te studeren! Ik heb een goede baan gevonden, een prima loopbaan, verre reizen en genoeg materi~ele zaken om mezelf tot de `rijken` te rekenen.

Toch komt dat gevoel dat ik nog steeds dat dubbeltje ben, nog wel eens de kop opsteken op recepties met mensen met een aardappel in hun keel en dubbele namen op hun kaartjes.

Deze week was ik in het Museum van Oudheden, de tentoonstelling over keizer Wilhelm II van Duitsland in Griekenland. Hij nam daar het huis over dat Sisi op Kreta had laten bouwen.

Er zaten wat filmpjes bij waar je Wilhelm ziet in zijn laatste jaren in zijn kasteel in Doorn. Wat een trieste bedoeling! Ik wist dat koningin Wilhelmina hem smalend de houthakker in het bos noemde. Maar dat dat echt zo’n beetje het enige lijkt te zijn dat die man nog over had om zich mee te vermaken….Dan ben je geboren als troonopvolger van het grootste keizerrijk in Europa, en dan breng je zo je laatste decennia door!

Van een dubbeltje nooit een kwartje worden, is niet fijn. Maar als een kwartje geboren worden en dan eindigen als een dubbeltje, dat is pas zielig!