Van kernwapens tot Occupy

Vandaag is het 21 november. Wat was er ook al weer met
die datum? Ooit was dit een belangrijke dag in mijn leven. Leve Wikipedia:
natuurlijk, de dag van de 1
e grote demonstratie tegen kernwapens in
Nederland.

Ik was net 16 en ging de wereld verbeteren.

Ik trok die dag naar Amsterdam en met mij zo’n
300-400.000 mensen. Die verbondenheid was geweldig,

wat een sfeer! Vooral heel
veel gewone mensen met de Hollanditus, zo heette dat toen. Mensen die besmet
waren met het virus dat verzet geboden moest worden tegen het plan om
kernwapens in Nederland te plaatsen. En dat was genoemd naar Nederland, ons
land als gidsland, wij zouden de wereld en vooral Amerika wel eens laten zien
dat het kleine kikkerlandje niet over zich liet lopen! Ik zat toen nog op de
middelbare school en had daar heel wat discussies. Vooral het verwijt dat je
als pacifist het land in gevaar bracht, hoorde ik veel. Beter een kernkop in je
tuin dan een Rus in de keuken! Dat was de leus die je vaak tegengeworpen kreeg.

Wat is er zo erg aan een Rus? vroeg ik dan, dat zijn toch
ook gewoon mensen?



Jammer, plaatje van de affiche doet het niet: het beroemde vrouwtje dat tegen een kernwapen aanschopt.

En het heeft geholpen: de kernwapens kwamen er niet. De hele wapenwedloop kwam tot een einde. Iets wat ik toen niet had durven dromen. Het is nu 21 jaar later en nog steeds zijn de bombardementen op Hiroshima en Nagasaki de enige gebleven. Terwijl ik in die tijd echt dacht dat de bom zou vallen.

Carrière maken, voordat de bom valt, Doemaar zong het ook in die tijd.

Dat hing als een zwaar van Damocles boven de wereld. De bom is weg, en ik zal Gorbatsjov daar altijd dankbaar voor blijven. Zie je wel dat de Russen ook mensen waren!

Zoals Sting al zong: I hope the Russians love their children too.

Wat is er van over, van die wereldverbeteraar uit die tijd?

Ik stem nog steeds links, doe aan afvalscheiding, rij een Prius, en probeer mijn kinderen te leren dat een betere wereld bij jezelf begint.

Toen deed ik er alles aan om een hippie te lijken, ik zag er bizar uit, en vond het heerlijk.

Nog steeds heb ik daar wel iets mee. Ik voelde het pasgeleden nog, toen ik langs de Occupy-demonstratie liep naast de Beurs in Amsterdam. Dat sfeertje, die mensen die eruit zagen zoals ze er waarschijnlijk in 1981 ook al uitzagen, samen gitaar spelen en zingen dat liefde de wereld verbeterd en geld de wereld verpest. Nostalgie, maar geen aandrang om me aan te sluiten. Ik geloof vooral in een heldere boodschap, en die mis ik bij de Occupy-beweging. Of ben ik gewoon te oud geworden?

     

Leave a Reply