Asta’s ogen

 

Wat een geweldig boek! Vandaag het boek Asta's ogen uitgelezen.
Het gaat over een Indische familie die noodgedwongen naar Nederland verhuist na de 
onafhankelijkheid van Indonesië.  De moeder van het gezin waakt als een moederkloek over haar kroost 
en ziet erop toe dat ze zich zo snel mogelijk aanpassen aan Nederland. 
Eveline Stoel heeft door middel van 'oral history' het verhaal van de
familie weten te reconstrueren. Een prachtige inspiratie, die mooi past in de 'nieuwe traditie' van vrouwen
die schrijven over hun eigen familiegeschiedenis, zoals het Pauperparadijs, ook zo'n persoonlijk verhaal. 
Een prima inspiratie voor mijn volgende paper, want de docent is een kei op
het gebied van oral history. Dus ga ik mijn schoonmoeder interviewen. Zij zich eind jaren '40 haar man
achterna naar Nederlands-Indië. Hoe kwamen ze erbij om juist toen te vertrekken? Tussen de politionele
acties door naar een land in oorlog verhuizen om een gezin te stichtten? 
Het klinkt voor mij alsof iemand direct na Srebreniza wil verhuizen naar
Joegslavië, op een moment dat dat al uitelkaar is gevallen.  
Had men in Nederland inderdaad het idee dat het weer als vanouds zou worden in Indië? 
Dat de Tempo Doeloe zou terugkeren? 
Net als in het boek is de familie nooit meer teruggegaan, ook de 2 kinderen
die er geboren zijn. 
Zou er veel verschil zijn geweest tussen een Indische familie en een
Hollandse familie? 
Beiden waren gedwongen te vertrekken en vrijwel alles achter te laten. 
Hoe dan ook een traumatische ervaring. Zou mijn familie er wel over willen
praten? Ik ga het uitvinden!

 

Leave a Reply