Digibeet

=:(=:( 
Het is me gelukt, na heel veel keren inloggen en overal vanalles aanklikken, ben ik weer op mijn eigen weblog aangekomen. 
Maar volgende keer weet ik weer niet hoe me dat gelukt is, en zit ik weer gefrusteerd achter mijn laptop. 
Want ik ben een digibeet. Een digibeet met een weblog, en een twitteraccount, en een laptop. 
Ik kan het namelijk niet uitstaan dat ik niet weet hoe het werkt, dus probeer vanalles om toch maar iets te begrijpen van het geheel. 
Of het werkt_ Nee dus, hier had een vraagteken moeten staan, maar dat werkt niet. Mijn toetsenbordinstellingen kloppen niet. Maar als ik rechts 
onderaan op het toetsenbord klik, stel ik VS in, en dat zou het moeten werken. Niet dus. 
Dan weet ik het niet meer. _ = ? Het vraagsteken zit waar het - staat. Waarom is een raadsel.
Ook deze weblog heb ik nog niet half door. Waarom heb ik van die kleine lettertjes_ o nee {)? Daar was[ie.
Bovenin het scherm vind ik wel preformatted en zo, maar een grotere letter of lettertype, staat er niet bij. 
Mijn weblogs hebben dan ook allemaal een andere opmaak. =:( 
Daar had ik een smiley achter willen hebben. Maar wat me vorige week nog wel lukte, lukt me nu niet meer.
Toch wilde ik op hyves, mijn wachtwoord weet ik al niet meer. 
Ook twitter leek me wel wat. Berichten lezen lukt nog net. Maar pasgeleden heb ik een bericht ge-retweet. Maar hij kwam nooit op mijn eigen berichten binnen. 
Hij staat wel ik mijn verzonden lijst. Waar is dat gebleven? (Nou doet het vraagteken het wel weer onder de gewone knop :?:
En ook de smiley lijkt nu over te komen. 
Wie weet er een handige cursus VAN DIGIBEET TOT NERD? En dan gewoon met iemand voor een whiteboard of een flipover, NATUURLIJK GEEN ONLINE-CURSUS, want die kan ik natuurlijk nooit vinden! 
Ik dacht een passende studie gevonden te hebben: geschiedenis, dan zit je in oude stoffige archiefdozen te neuzen...maar dat gaat tegenwoordig ook allemaal via het internet. 
Een prachtige uitvinding, maar ben ik nu de enige die hierin vastloopt? Maar dat vraagteken heb ik toch maar helemaal zelf teruggevonden! 
 
 
 

Vrijwilligerswerk

Ik ben op zoek naar werk. Ik ben vorig jaar gestopt met een baan waar ik depressief van werd, en ben gaan studeren.
Maar ik vul mijn dagen erg goed zonder betaald werk.
En gek genoeg blijk ik daar helemaal niet de enige in te zijn.
Ik ben voor Villa Joep (kijk op www.villajoep.nl) vrijwilligerswerk aan het doen.
Voelde ik me schuldig dat ik op het moment geen groot netwerk meebreng naar de organisatie, maar er zijn er zeker meer zonder betaald werk.
En natuurlijk vertel ik ook iedereen over mijn nieuwe vrijwilligerswerk. Opvallend hoeveel mensen me vertellen dat ze ook als vrijwilliger bezig zijn!
Echt niet alleen bij Villa Joep, maar ook bij de voetbalvereniging, bij de hockey, bij een stichting die zich inzet voor autisten, om maar eens de vrijwilligers te noemen die ik alleen vandaag sprak!
Is dat nieuw? Of beweeg ik mij gewoon in andere kringen?
Ik heb nu alle tijd om te praten met mensen die niet werken. Dat was hiervoor misschien wel anders, toen kwam ik op een receptie van 4 tot 6 om kwart voor 6 aanhollen, dan kwam ik echt niet toe aan gesprekken verder dan degene voor wie de receptie was en een klein groepje bekenden.En na het hardlopen had ik maar zelden tijd voor koffie, ik moest boodschappen doen op zaterdagochtend! Nu blijf ik en klets bij. De werkenden zijn dan allang vertrokken.
Zou dat het zijn? Dat ik nu bewust aan het netwerken ben, waar ik toen ik werkte gewoon geen tijd voor nam?
Ik ga nu een borrel organiseren voor een paar buurvrouwen, ik ga naar een bijeenkomst voor netwerkende vrouwen, daar zou ik echt niet aan moeten denken toen ik 4 dagen per week werkende moeder was!
Het moge waar zijn dat Nederland een laag percentage werkende vrouwen heeft, maar misschien is het een troost dat veel getalenteerde vrouwen niet op de bank blijven zitten, maar hun kennis en vaardigheden inzetten voor goede doelen!
Anderzijds kun je je afvragen wat mensen missen in hun werk. Ik hoor heel veel dat mensen vrijwilligerswerk doen omdat het hen voldoening geeft. Wat missen ze in hun betaalde werk?
Ik heb in het verleden medewerkers wel eens toegeroepen dat ze `arbeidsvreugde` kregen voor wat ze deden. Maar was dat zo?
Ik heb altijd graag gewerkt, werkte hard en voelde me onmisbaar. Maar de kick die ik vandaag kreeg toen ik las hoe goed een Villa Joep actie was verlopen, die voldoening, voelde ik dat ook zo?

Over dubbeltjes en kwartjes

Jaren geleden las ik een column van Carolijn Visser, waarin zij het had over `Peter en de Wolf-kinderen`. Ik begreep meteen wat ze bedoelde. Kinderen die rijk geboren worden, in een huis met een piano, met klassieke muziek, die in het weekend taartjes aten en naar het museum gingen.

Ik had dat allemaal niet. Mijn vader was een gewone arbeider zonder al te veel opleiding maar met een prima zakeninstinct. We hadden het dus best goed, als eerste in de straat een TV en al vroeg een auto en vakanties naar het buitenland.

Toch heeft het gevoel dat je van een dubbeltje nooit een kwartje kunt worden, me nog heel lang achtervolgt. Inmiddels heb ik een titel, niet gekregen van mijn familie, maar door helemaal zelf af te studeren! Ik heb een goede baan gevonden, een prima loopbaan, verre reizen en genoeg materi~ele zaken om mezelf tot de `rijken` te rekenen.

Toch komt dat gevoel dat ik nog steeds dat dubbeltje ben, nog wel eens de kop opsteken op recepties met mensen met een aardappel in hun keel en dubbele namen op hun kaartjes.

Deze week was ik in het Museum van Oudheden, de tentoonstelling over keizer Wilhelm II van Duitsland in Griekenland. Hij nam daar het huis over dat Sisi op Kreta had laten bouwen.

Er zaten wat filmpjes bij waar je Wilhelm ziet in zijn laatste jaren in zijn kasteel in Doorn. Wat een trieste bedoeling! Ik wist dat koningin Wilhelmina hem smalend de houthakker in het bos noemde. Maar dat dat echt zo’n beetje het enige lijkt te zijn dat die man nog over had om zich mee te vermaken….Dan ben je geboren als troonopvolger van het grootste keizerrijk in Europa, en dan breng je zo je laatste decennia door!

Van een dubbeltje nooit een kwartje worden, is niet fijn. Maar als een kwartje geboren worden en dan eindigen als een dubbeltje, dat is pas zielig!

Huize Pinkelman

Vandaag hardlopen op locatie met de club. Altijd gezellig en leuk om weer eens een wedstrijd(je) te doen. De organisatie is in handen van Ed, die zorgt voor een professionele afstandmeting van het parcours, dus je kunt jezelf vergelijken met je vorige prestaties op de 5 of 10km.
Geen best weer: stormachtig met fikse buien.
Het zal wel niet druk zijn. Heeft ook voordelen: minder concurrentie!
Maar de opkomst is onverwacht hoog. Waarschijnlijk wilde niemand voor een mietje uitgemaakt worden door weg te blijven met een beetje regen.
Ook enkele mascottes zijn er: clubleden die door blessureleed niet mee kunnen doen. Leuk om bij te praten en te horen hoe het met hen gaat.
Het parcours loopt door het polderland. Bij het eerste weiland rennen de koeien van de weeromstuit ook mee!
De wind is hard en de strijd sportief. Bij het keerpunt op de 2,5 km kom je oog in oog te staan met koplopers en achtervolgers. Wie kun je nog inhalen en wie wil je graag voorblijven?
Wat je tijd ook is, op de finish wacht een warm welkom.
Misschien wel juist voor de laatste lopers, waaronder een oude getrouwe: de senior van de club, al boven de 70 wordt met luid applaus ingehaald. Dit moet het ware clubgevoel zijn: meedoen is belangrijker dan winnen. (Maar ben wel al 2x op de site gaan kijken wat mijn precieze tijd was!)
Na de strijd – traditiegetrouw – aan koffie met gebak.
Met een goed gesprek. Zo kom ik erachter dat een loopmaatje gaat wonen in een huis van de familie van Godfried Bomans.
Mijn fantasie gaat meteen met me aan de haal: ik zou het Huize Pinkelman noemen, en zou meteen een broodjeswinkel beginnen: Tante Pollewop. Met natuurlijk een oude bibliotheek die lijkt op die in het Haarlemse Teylersmuseum, met de hele bibliografie van Bomans.
Hardlopen met een literair tintje, een gezonde geest in een gezond lichaam!

Asta’s ogen

 

Wat een geweldig boek! Vandaag het boek Asta's ogen uitgelezen.
Het gaat over een Indische familie die noodgedwongen naar Nederland verhuist na de 
onafhankelijkheid van Indonesië.  De moeder van het gezin waakt als een moederkloek over haar kroost 
en ziet erop toe dat ze zich zo snel mogelijk aanpassen aan Nederland. 
Eveline Stoel heeft door middel van 'oral history' het verhaal van de
familie weten te reconstrueren. Een prachtige inspiratie, die mooi past in de 'nieuwe traditie' van vrouwen
die schrijven over hun eigen familiegeschiedenis, zoals het Pauperparadijs, ook zo'n persoonlijk verhaal. 
Een prima inspiratie voor mijn volgende paper, want de docent is een kei op
het gebied van oral history. Dus ga ik mijn schoonmoeder interviewen. Zij zich eind jaren '40 haar man
achterna naar Nederlands-Indië. Hoe kwamen ze erbij om juist toen te vertrekken? Tussen de politionele
acties door naar een land in oorlog verhuizen om een gezin te stichtten? 
Het klinkt voor mij alsof iemand direct na Srebreniza wil verhuizen naar
Joegslavië, op een moment dat dat al uitelkaar is gevallen.  
Had men in Nederland inderdaad het idee dat het weer als vanouds zou worden in Indië? 
Dat de Tempo Doeloe zou terugkeren? 
Net als in het boek is de familie nooit meer teruggegaan, ook de 2 kinderen
die er geboren zijn. 
Zou er veel verschil zijn geweest tussen een Indische familie en een
Hollandse familie? 
Beiden waren gedwongen te vertrekken en vrijwel alles achter te laten. 
Hoe dan ook een traumatische ervaring. Zou mijn familie er wel over willen
praten? Ik ga het uitvinden!

 

Genesis

 

In den beginne…was ik jurist met een baan waar ik niet gelukkigvan werd. Dus nam ik ontslag als juridisch manager en ging geschiedenis studeren!

Ik zag het als een nieuw begin. Voor het eerst géén drukte, géén geren, gewoon studeren overdag en ´s avonds naar college. Nou ja, ook nog een beetje huishouden en zorgen voor 2 puberdochters, maar dat mag geen naam hebben. 😉

Wat heeft dit nieuwe begin me nu opgebracht? Veel kennis en nieuwe inzichten. Dat merkte ik toen ik meedeed aan de Grote Geschiedenisquiz. Heel veel vragen wist ik zeker, een degelijk fundament van basiskennis is gelegd in dit eerste jaar. Read More >> www.geschiedenis24.nl/…2011/GroteGeschiedenisQuiz2011.html 

Maar het leukste is het koppelen van het verleden aan het heden. Zoals dat filmpje over de huisvrouwen uit Indië die leerden aardappels schillen, de betutteling van de jaren ’50. En wat een enorm verschil met het gebrek aan betutteling voor de allochtonen in de jaren ’70! Wat zou er met de multiculti-samenleving gebeurd zijn als in de jaren ’70 ook dat soort inburgeringscursussen waren opgezet? Zou de PVV dan minder aanhang hebben gehad?

Overigens een leuk detail voor Wilders, met zijn Indische achtergrond: het grootste moslimland ter wereld is Indonesië. Hetzelfde land dat eerder als Nederlands-Indië deel uitmaakte van het Koninkrijk der Nederlanden.

Dus is het aantal moslims in Nederland is de afgelopen eeuw helemaal niet gestegen maar juist met miljoenen gedaald! :))

AJV45